มาพะเยาคนเดียวแบบไม่ต้องรีบ นั่งริมกว๊านเฉยๆ ครึ่งวันได้อะไร

ไม่มีแผน และนั่นคือแผน

การมาพะเยาคนเดียวโดยไม่ได้ตั้งใจจะเก็บจุดเที่ยวให้ครบ อาจฟังดูแปลกสำหรับคนที่คุ้นกับทริปแน่นๆ แต่เมืองริมกว๊านแห่งนี้เหมาะกับการปล่อยวันให้ไหลไปเองอย่างน่าประหลาด ไม่มีอะไรเร่ง ผืนน้ำอยู่ตรงหน้า ม้านั่งริมฝั่งมีให้เลือกหลายตัว และไม่มีใครคาดหวังให้คุณต้องรีบไปไหน

เลือกม้านั่งที่มีร่มไม้ หรือศาลาที่ลมพัดผ่าน หันหน้าเข้าหาน้ำ แล้วปิดการแจ้งเตือนในโทรศัพท์สักพัก ช่วงแรกจะรู้สึกว่ามือว่างผิดปกติ อยากหยิบอะไรขึ้นมาทำตลอด ความรู้สึกนี้เป็นเรื่องธรรมดา ปล่อยให้มันผ่านไปเอง

ระหว่างนั่ง มีสิ่งเล็กๆ ที่ทำได้โดยไม่ต้องลุกไปไหนไกล

  1. นับเรือหาปลาลำเล็กที่ออกไปและกลับเข้าฝั่ง สังเกตว่าเขาวางอวนหรือเก็บของอย่างไร
  2. มองหานกที่บินต่ำเหนือน้ำ หรือเกาะนิ่งอยู่บนหลักไม้ บางตัวยืนนิ่งนานกว่าที่คิด
  3. จิบเครื่องดื่มที่ซื้อติดมือมาช้าๆ แทนการดื่มรวดเดียว
  4. เปิดสมุดจดความคิดที่ลอยเข้ามา ไม่ต้องเป็นประโยคสวย แค่คำสั้นๆ ก็พอ
  5. ลุกเดินช้าๆ ไปตามริมฝั่งสักระยะ แล้วกลับมานั่งที่เดิม

ถ้านั่งไปสักพักแล้วเริ่มอยากขยับตัวมากขึ้น ทางเดินริมน้ำก็เปิดโอกาสให้ปั่นจักรยานเอื่อยๆ ไปตามแนวกว๊าน แบบไม่ต้องตั้งเป้าว่าจะไปถึงไหน หยุดตรงไหนก็ได้ที่อยากหยุด

ประมาณช่วงกลางของการนั่ง ความเบื่ออาจมาเยือน นี่คือจังหวะที่หลายคนยอมแพ้แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แต่ช่วงที่ใจว่างจนเหม่อลอยบางครั้งกลับเป็นช่วงที่ความคิดใหม่โผล่ขึ้นมาเอง มีบทความที่อธิบายไว้อย่างน่าสนใจว่าการยอมให้ใจว่างจนเบื่อไม่ได้แปลว่าเสียเวลาเปล่า ลองอยู่กับความรู้สึกนั้นอีกสักพักก่อนจะตัดสินใจลุก

ถ้าเริ่มนั่งตั้งแต่บ่าย อีกไม่นานแสงจะเปลี่ยนเป็นสีอุ่น ผิวน้ำเริ่มสะท้อนท้องฟ้า หากอยากอยู่ต่อจนถึงช่วงนั้น เรื่องมุมนั่งรอแสงเย็นที่ได้ทั้งวิวและลม อาจช่วยให้ย้ายไปนั่งตรงจุดที่เหมาะกว่าเดิม

การเดินทางคนเดียวมีความอิสระ แต่ก็ต้องดูแลตัวเองมากขึ้นอีกนิด บอกคนที่บ้านหรือเพื่อนสนิทไว้ว่าวันนี้อยู่แถวไหน ส่งข้อความสั้นๆ เมื่อกลับถึงที่พัก เก็บกระเป๋าไว้ใกล้ตัว และถ้าอยู่จนมืด เลือกเดินกลับทางที่มีไฟสว่างและมีคนสัญจร

ส่วนวันไหนที่อยากกลับมาพะเยาอีกครั้งแบบมีเพื่อนร่วมทาง โจทย์จะเปลี่ยนไปเป็นเรื่องการอยู่ร่วมกัน เช่นเสียง เพื่อนบ้าน และขยะเวลาเช่าบ้านทั้งหลังกับกลุ่มเพื่อน ซึ่งเป็นการเที่ยวคนละแบบกับวันนี้โดยสิ้นเชิง

ครึ่งวันที่ไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันไม่จำเป็นต้องมีบทเรียนติดมือกลับไป แค่ได้นั่งอยู่กับตัวเองโดยไม่ตำหนิว่าทำไมไม่ทำอะไรให้มากกว่านี้ ก็นับเป็นการพักที่ใจดีกับตัวเองพอแล้ว