แสงเย็นริมกว๊านพะเยา เลือกที่นั่งรอพระอาทิตย์ตกให้ได้ทั้งวิวและลม
29 ตุลาคม 2569
แสงสีส้มเริ่มจากจุดเล็กๆ บนผิวน้ำใกล้ฝั่ง แล้วค่อยๆ ยืดเป็นแถบยาวไล่ข้ามกว๊านออกไป ผ่านเรือหาปลาลำเล็กที่ลอยนิ่ง ผ่านกอพืชน้ำ จนไปแตะแนวเขาฝั่งตรงข้ามที่กลายเป็นเงาสีเข้ม ช่วงเวลานี้สั้นกว่าที่คิด และคนที่นั่งรอถูกที่มักได้เห็นมันครบตั้งแต่ต้นจนจบ
หลักแรกของการเลือกที่นั่งคือหันหน้าไปทางที่ดวงอาทิตย์จะตก ริมกว๊านพะเยามีทางเดินยาวเลียบน้ำ จุดที่มองข้ามผืนน้ำไปทางทิศตะวันตกได้โล่งจะเห็นแสงสะท้อนเต็มที่ ก่อนนั่ง ลองมองว่ามีต้นไม้ เสาไฟ หรือหลังคาบังแนวขอบฟ้าหรือเปล่า ขยับไปอีกไม่กี่ก้าวบางทีได้วิวที่ต่างกันมาก
เรื่องลมสำคัญไม่แพ้วิว ตอนแดดยังแรง ที่นั่งใต้ร่มไม้ที่ลมจากน้ำพัดผ่านจะสบายกว่าที่โล่ง แต่พอแดดลับไป ลมเดียวกันนี้จะเย็นลงเร็ว โดยเฉพาะช่วงหนาว คนที่ขี้หนาวอาจเลือกจุดที่มีอะไรบังลมด้านหลังบ้าง
ใครอยากหาที่นั่งแบบไม่ต้องคิดมาก อาจเดินหรือปั่นจักรยานไล่ดูไปตามทางเลียบกว๊าน ตั้งแต่ก่อนแดดอ่อน แล้วหยุดตรงที่รู้สึกว่าใช่ วิธีนี้ทำให้ได้เห็นหลายมุมก่อนตัดสินใจ
ของที่ควรติดตัวไว้ตอนนั่งรอมีไม่มาก แต่ขาดแล้วจะรู้ตัว
- ยากันยุง เพราะพอใกล้ค่ำยุงริมน้ำจะออกมาเยอะ
- เสื้อคลุมบางๆ สำหรับลมเย็นหลังแดดหมด
- ผ้าหรือเสื่อเล็กๆ ไว้รองนั่งบนพื้นหรือขั้นบันได
- น้ำดื่ม และถุงสำหรับเก็บขยะของตัวเองกลับ
- ไฟฉายหรือโทรศัพท์ที่แบตยังพอ สำหรับเดินกลับตอนมืด
ริมกว๊านช่วงเย็นมักมีคนมาทำกิจกรรมหลากหลาย บางคนมาออกกำลังกาย บางกลุ่มมาถ่ายรูปงานแต่ง ถ้าเจอช่างภาพกำลังทำงานอยู่ ให้หลบออกจากเฟรมสักนิด เหมือนที่คนถ่ายภาพคู่บ่าวสาวริมทะเลสาบควรระวังไม่ไปเกะกะคนอื่น เช่นกัน ความเกรงใจกันทั้งสองฝั่งทำให้ทุกคนได้ช่วงเวลาดีๆ ไปด้วยกัน
ถ้าขับรถมา ให้จอดในที่ที่จัดไว้หรือที่ไม่ขวางทางเข้าออกบ้านเรือนและร้านค้า อย่าจอดชิดขอบตลิ่งจนเกินไป และเวลาเดินไปหาที่นั่ง ให้ระวังขอบตลิ่งที่อาจลื่นหรือทรุด โดยเฉพาะช่วงที่ระดับน้ำเปลี่ยน มีเด็กไปด้วยต้องจับมือไว้เสมอ
การนั่งดูสายน้ำโดยไม่ต้องลงเรือเป็นเสน่ห์ที่หลายเมืองริมน้ำมีเหมือนกัน อย่างคนภาคกลางก็มีมุมนั่งริมถนนมองแม่น้ำเจ้าพระยาช่วงสามโคก ให้เทียบ บรรยากาศแม่น้ำที่ไหลผ่านกับทะเลสาบที่นิ่งนั้นต่างกัน แต่ความสงบตอนเย็นคล้ายกันอย่างประหลาด
ถ้ามาคนเดียว ไม่ต้องรู้สึกว่าต้องทำอะไร การนั่งเฉยๆ ดูแสงเปลี่ยนก็เพียงพอแล้ว ซึ่งเป็นเหตุผลเดียวกับที่หลายคนมาพะเยาคนเดียวแล้วนั่งริมกว๊านได้ทั้งบ่าย หลังพระอาทิตย์ลับไปแล้วอย่าเพิ่งรีบลุก ฟ้ามักเปลี่ยนสีต่ออีกพักใหญ่
แถบแสงสีส้มที่เคยทอดยาวข้ามน้ำค่อยๆ หดกลับ จนเหลือเพียงประกายสุดท้ายที่ขอบเขา แล้วก็หายไปพร้อมลมเย็นแรกของค่ำ